شعر منسوب به دکتر محسن هشترودی

 

         منحنی  قامتم  ،  تا بع   ا بر و ی   تو ست        خط  مجا نب  بر آ ن ، طره  گیسو ی  تو ست

        حد  رسیدن  به او ، مبهم  و  بی انتهاست         بازه  تعریف  دل   ،  در  حرم    کوی   تو ست 

        چو ن به عدد یک تویی ، من همه صفر ها         آن چه که معنی دهد ،قامت دلجو ی تو ست

        پرتو  خورشید شد ، مشتق از آن  روی تو         گرمی جان بخش آن جزئی ازآن خوی توست

        بی تو  و جو د م  بو د  ،  یک  سری  واگرا          نا حیه   همگر ا ش ، د ا یر ه  ر و ی   تو ست 

      

پرویز شهریاری

               نالیدن بلبل ز نو آموزی عشق است             هرگز  نشنید یم   که  پر و ا نه  بنالد

نوشته شده در تاریخ شنبه یازدهم مهر 1388    | توسط: غ،خضرلوی اقدم    |    | نظرات()